RSS

Archives Mensuelles: août 2014

Ubiquité et thaumaturgie : portrait d’un Président en Saint futur.

Ubiquité et thaumaturgie : portrait d’un Président en Saint futur.

Recep Tayyip Erdogan, ses disciples, ses suiveurs

Samim Akgönül

 

Recep Tayyip Erdogan vient de remporter, -et c’est une première dans l’Histoire politique de Turquie-, une neuvième victoire électorale consécutive le 10 août, devenant le premier Président élu au suffrage universel du pays, et le leader dont la longévité est un record[1].

Les observateurs craignent davantage de personnification du pouvoir tout en essayant de comprendre le succès populaire voire l’Aura de cet homme qui peut se contredire dix fois en dix meetings, sans manquer de se faire ovationner, sans trahir ses gestes et mimiques désormais ancrés dans les mémoires. Quel est donc le secret de cette popularité qui frise l’irrationnel, popularité qui se transforme peu à peu en un culte de personnalité?[2].

Il y a, justement, deux caractéristiques de plus en plus patentes de ce personnage, qui en use et en abuse. Premièrement, lui et ses proches disciples jouent de son ubiquité – capacité de se trouver à plusieurs endroits en même temps – au sens propre et au sens figuré. Cette capacité est, en Occident comme en Orient, une des caractéristiques d’une nature divine comme c’est le cas pour les Témoins de Jéhovah ou pour les Bektachis.

Il est en effet omniprésent, d’abord au sens figuré. L’ensemble de sa communication est fondé sur cet aspect d’être partout, en même temps, de s’occuper de tout, du plus macro au plus micro. Depuis près de 12 ans, Erdogan communique à la fois sur la situation dans le Monde, et sur la couleur des trottoirs d’un patelin perdu d’Anatolie. Sur la finance internationale, et sur la longueur des jupes des femmes. Sur l’avenir de l’humanité et sur la boisson que ses suiveurs devraient consommer… C’est un autocrate macro et micro, qui ne veut, n’accepte et ne tolère aucune délégation de pouvoir ni un porte-parolat. Il dit tout, il fait tout, il est partout, omniscient et omnipotent.

D’ailleurs, anecdote cocasse, cette ubiquité au sens figuré s’est transformée en une multi-présence au sens propre lors de la dernière campagne électorale. En effet, Erdogan a tenu des meetings en hologramme (!) envoyant son image tridimensionnelle devant les yeux ébahis des électeurs-mourides.  Comme dit l’adage turc « le cheikh ne vole pas, c’est les mourides (disciples) qui le font voler » !

hologram

« Esprit, es-tu là ? »

Photo Agence Anatolie[3]

Cette ubiquité ne semble pas s’estomper avec les nouvelles fonctions qui, jusqu’à aujourd’hui, étaient plutôt représentatives. Erdogan a promis qu’il sera un président « qui court et qui sue » tranchant avec ses prédécesseurs qu’il a comparés -très délicat de sa part- à des « vases décoratifs ». Il vient de nommer un Premier ministre qui ne jure que par le Président, promettant de le suivre dans tous les sens du terme. Erdogan a donc désormais un hologramme en chair en en os en la personne d’Ahmet Davutoglu.

Mais ce n’est pas tout. Il y a fort à parier que Marc Bloch, le grand historien de l’Europe médiévale, aurait adoré étudier la cas de Recep Tayyip Erdogan qui se pare d’une posture thaumaturge, c’est à dire un pouvoir de guérison de tous les maux par un simple toucher ![4] En effet, sa communication est également basée sur cette capacité d’intervention (quasi-) miraculeuse. L’idée que ses disciples et lui-même distillent tous les jours, à travers un monde médiatique totalement « pravdaisé » est qu’il règle tous les problèmes dont il s’empare, de la crise bancaire aux construction des routes nationales[5], de l’avortement à la consommation d’alcool, des tatouages aux barrages hydrauliques.

duble-yollar-kalitesiz-asfalt-sebebiyle-koste-3-3834541_o

« Duble yollar » manifestation de faiseur de miracle[6]

Il touche à tout, et … même si c’est le contraire qui arrive, il communique d’avoir réglé tout. Au lendemain de la catastrophe minière de Soma, il s’est rendu sur place promettant de changer la politique minière du pays, insultant au passage quelques manifestants. Rien, absolument rien n’y est fait, mais il a obtenu 50 % dans cette même ville de Soma.

Encore et toujours anecdote cocasse, cette thaumaturgie symbolique a également un versant concret ! Lors des meetings géants en plein air (son véritable biotopos, tel un apôtre populaire), une même mise en scène se répète devant la foule en extase. Par hasard (!), une femme des premiers rangs -naturellement enfoulardée- se pâme devant les yeux d’Erdogan en train de galvaniser le peuple. Le brancard sort immédiatement la pauvre dame qui, en passant devant l’estrade, est touchée par le leader. Immédiatement elle semble revigorée, déclenchant l’adoration (…ou l’hilarité, c’est selon) des spectateurs ou surtout des téléspectateurs, les caméras ne lâchant aucune miette.

 25204207_bayilan_kadin

« Lève-toi et marche ma fille »[7]

Donc, Recep Tayyip Erdogan possède, entre autres, deux qualités indispensables pour être un personnage mythique vénéré dans les siècles à venir, si ce n’est un acte de santo subito , comme ce fut le cas pour Mustafa Kemal en 1938. D’ailleurs, il est en train de (se) faire construire sa marque indélébile sur la ville d’Istanbul, une mosquée ostentatoire sur la colline de Camlica, le point le plus haut de la ville, surplombant le Bosphore, à l’instar des grands Sultans de l’âge d’or ottoman[8]. Il est dit, de plus en plus haut, qu’il se fait construire un mausolée (Turbé) au même endroit, exactement encore comme les mausolées des saints de l’Islam populaire tel un Eyüp Sultan. Qui sait, peut-être que dans quelques siècles, les adeptes du tayyipisme viendront faire des vœux devant le Turbé de Recep Tayyip Erdogan, allumeront des cierges, ou accrocheront des bouts de tissus, pour souhaiter de se marier, d’avoir des enfants ou… de gagner beaucoup… beaucoup d’argent.

 

Capture d’écran 2014-08-29 à 15.30.11

 La mosquée de Camlica et KanalIstanbul : Simcity alla turca

 

 

[1] Mustafa Kemal Atatürk le fondateur de la République et héros national a gouverné de 1923 (fondation de la République de Turquie), jusqu’en 1938, date de sa mort (donc 15 ans). Recep Tayyip Erdogan, sans compter la période où il était maire d’Istanbul, est Premier ministre depuis 2003 et, est élu Président jusqu’en 1919 (donc 16 ans de pouvoir ininterrompu), et ce, sans compter également un possible deuxième mandat jusqu’en…2024, c’est à dire plus de vingt ans de pouvoir ininterrompu.

[2] Il est surnommé « l’homme long » Uzun adam. L’aspect phallique de cette appellation est plus que latent. D’ailleurs, il est extrêmement populaire parmi la gente féminine.

[3] http://www.hurriyetdailynews.com/pm-erdogan-uses-hologram-to-address-izmir-party-members-for-first-time-in-turkey.aspx?PageID=238&NID=61610&NewsCatID=338

[4] Bloch Marc, Les Rois thaumaturges. Étude sur le caractère surnaturel attribué à la puissance royale particulièrement en France et en Angleterre, 1924

[5] Si un jour, dans quelques siècles, il y a un culte Erdogan, le mystère sacré et ésotérique sera certainement le concept de « duble yol », les routes à deux voies, qu’il se targue d’avoir fait construire partout dans le pays.

[6] http://www.haberler.com/duble-yollar-kostebek-yuvasina-dondu-3834541-haberi/

[7] http://www.samanyoluhaber.com/gundem/Bayilan-kadin-birden-ayildi/1057862/

[8] Comme les grands seigneurs de l’époque médiévale, il fait construire également une nouvelle ville, un deuxième Istanbul, creusant un canal pharaonique artificiel à l’Ouest d’Istanbul actuel. Selon la publicité, cette nouvelle ville, cette « KanalIstanbul » est prévue pour abriter près de 8 millions d’habitants !

Publicités
 
1 commentaire

Publié par le août 29, 2014 dans Media, Nouvelles Publications

 

Étiquettes : , , , ,

HORIZONTE DER ISLAMISCHEN THEOLOGIE – HORIZONS OF ISLAMIC THEOLOGY

HORIZONTE DER ISLAMISCHEN THEOLOGIE – HORIZONS OF ISLAMIC THEOLOGY

Capture d’écran 2014-08-27 à 05.55.24

 
Poster un commentaire

Publié par le août 27, 2014 dans Manifestations scientifiques

 

Étiquettes : , , ,

Islamisches Leben und Denken in Einwanderungsgesellschaften

Islamisches Leben und Denken in Einwanderungsgesellschaften

 

Capture d’écran 2014-08-26 à 19.37.17

 
Poster un commentaire

Publié par le août 26, 2014 dans Manifestations scientifiques

 

Türkiye’de tepkisel siyaset ve Foucault’nun sarkacı

Türkiye’de tepkisel siyaset ve Foucault’nun sarkacı

Samim Akgönül

Tam ortasındayız bir devrin. Yağmurun, karın, soğuğun ortasındayız. Bir devrin ortasında olmak, o devrin bir sonunun olduğuna da işaret eder elbet. Bu iyi haber. Ancak işin kötüsü, Türkiye’de her devir, bir önceki devre bir tepki olarak yaşandığından, bir önceki devrin itici gücü ile, yapmak için değil devirmek için ilerlediğinden, şu anda ortasında olduğumuz devirden sonraki devirde işlerin daha iyiye gideceğini söylemek zor. Ama umut fakirin ekmeği.

Foucault_pendulum_animated

Tarihte eski ekol kırılma noktaları üzerine, tarihin akışını değiştiren olaylar ve bireylerin varlığı üzerine kurulmuştu. Fernand Braudel’in longue durée’sinden beri, her olayın bir önceki olaylar silsilesinin ve ortamın sonucu ve her kahramanın zamanının ve mekanının meyvesi olduğunu biliyoruz. Ancak elbette tarihi anlamlandırmak için olgu ve olaylara da ihtiyacımız var.

Bu çetrefil durumda Türkiye siyasal tarihini anlamlandırmak için “Foucault’nun sarkacı” metaforunun kullanışlı olabileceğini düşünüyorum. Sarkacın her hareketi, hem bir önceki harekete bir tepki hem de bir önceki hareketin devamı niteliğinde. Hareket toplamı rotatif olduğundan her hareket bir bütünün parçası. Böylece tarihin geriden ileriye uzanan ve zaman zaman çatallaşan bir çizgi değil, bir döngü içerisindeki akımların toplamı olarak görülmesi de sağlanabilir. Ve elbette bir önceki hareketin şiddeti, bir sonraki tepki/devam hareketinin de şiddetini belirler.

Güncel Türkiye tarihinde bu etkileşimli sarkaç hareketlerini hatırlatır nitelikte, her biri aşağı yukarı çeyrek asır süren dört devir olduğunu düşünüyorum. Daha doğrusu düşünüyorum değil de “hissediyorum” demem lazım ki teorinin sübjektifliği daha da ortaya çıksın. Devir kelimesini de tesadüfen seçmedim. İçinde hem döngü kavramını barındırması, hem de bir taraftan devirmeye diğer taraftan da devrim/karşı devrim kavramlarına göndermesi kanımca buradaki argümanlarım için ideal kılıyor bu terimi. “Dönem”den çok daha iyi.

  1. Devir 1924-1950

Bu devirlerden birincisini 24 Temmuz 1923’te (Lozan antlaşması) ya da 29 Ekim 1923’te başlatabiliriz. Ama bence  1921 Teşkilat-ı Esasiyesi’ne zıt bir sistem kuran 20 Nisan 1924 Anayasası en doğru başlangıçtır. Bu devir sadece “kuruluş” devri değil. Aynı zamanda bir “Tanım” devri, bir “Tasvir” devri. Toplumun ne olduğundan değil, ne olması ve nasıl olmasından hareketle inşa edilen bir devir. Bir önceki devire hem tepki, hem de bir önceki devrin düşün dünyasını devralan bir devir. Bir önceki devir Monarşi ise bu devir Cumhuriyet’tir. Bir önceki devir Hilafet ise bu devir “laiklik”tir, vs.. Ama Ermeni Soykırımı bir önceki devirdeyse, zorunlu nüfus mübadelesi, 1934 Trakya pogromu, Dersim, Varlık vergisi bu devirdedir. O yüzden 1923-1950 devrine bakanlar eğer bir önceki devre ne kadar zıt olduğunu görmek isterlerse, bunun bir devrim olduğunu ispat etmek isterlerse, rahatlıkla örnekler bulabilirler. Aynen tersini düşünenler gibi…

  1. Devir 1950-1978

Aşağı yukarı 26-27 sene süren bu devrin 1950’de sonlanmaya başladığı düşünülebilir. Sonlanmıştır zira sarkaç gelebileceği en gergin noktaya gelmiştir. Çok partili sisteme geçişle sarkacın, aynı çemberin içinde kalmak ve aynı araçları kullanmak şartı ile, sert bir biçimde ters tarafa doğru meylettiği görülebilir.

İçte ve dışta hem tepkidir bu devir hem de devam. NATO ve Avrupa Konseyi üyelikleri ile Batı’ya entegrasyonun başlangıcı ve izolasyonun sonu bu devirdedir. Arapça ezanla, ilkokullarda din dersleriyle İslam’ın tekrar topluma enjekte edilmesi de. 6-7 Eylül 1955, 1964’te Rumların sınır dışı edilmesi bu devirdedir. Daha elbette yüzlerce örnek verilebilir. Yazıyı uzatmamak için burada kesiyorum. Teorinin nasıl çalıştığı anlaşılmıştır herhalde.

  1. Devir 1978-2002

Kanımca çok partili sistemin iflası 1978’de başlamıştır. 1980 darbesi bu iflası hazırlayan askeri otokrasinin bir etabıdır sadece. 1978’den itibaren yeni bir devir başlıyor denilebilir. Sarkaç 28-30 senenin sonunda gene sonuna kadar gerilmiş, ters yöne hareket etmeye başlamıştır. Ve bu ters yönde hareketle asker ve asker emrindeki bürokrat-politikacı vesayetinin altında bütün toplum ama özellikle de üç grup hunharca ezilmeye başlamıştır:   önce solcular ve Kürtler (1980’ler) sonra Müslümanlar ve Kürtler (1990’lar).

1978-1980’den 2002’ye giden aşağı yukarı çeyrek asırlık süreçten iki güçlü tepkisel hareket doğdu. Birincisi elbette siyasi İslam’ın palazlanıp önce siyasal ve sonra da sosyal, ekonomik ve kültürel iktidarı adım adım ele geçirmesi. İkincisi de Kürt hareketi.

  1. Devir 2002-2024

Kanımca AKP’nin 2002’de tek başına iktidara gelmesi bir devrin gene son soluğunu vermesi yeni bir devrin başlangıcıdır. AKP de hem bir önceki devrin meyvesi hem de o devre doğan bir tepki olarak çözümlenebilir. Türk-İslam sentezciliğini zirveye taşımış ama merkeziyetçilikten ödün vermemiştir. 2002-2024 arasındaki bu son devirde de tepkiden doğan sistem radikalleşmekte, İslamlaşmakta, otoriterleşmekte. Eğer sarkaç teorisi doğruysa, elbette sona erecektir. Gene aynı dönemde hem sonuç hem tepki olarak Kürt hareketi de radikalleşmiş, pastadan pay alabilme ya da en azından meşruiyet kazanabilme aşamasına gelmiştir. 2024’e kadar bu hareket hem İslam’la, hem HDP örneğinde görüldüğü gibi solcularla hem de Kürt etnik hareketiyle harmanlanıp iktidardan pay alacaktır.

Evet, tam ortasındayız yolun, koşunun ortasındayız. Ancak Foucault’nun sarkacının son bir özelliği daha var. Yavaşlıyor. Bu bir devridaim makinası değil. Hareketler yavaşladıkça tepkisel hareketler de yavaşlıyor. Umarım bu son devirden doğacak çeyrek yüzyıl daha yavaş, daha “normal”, daha hırssız, daha hınçsız olur. Şimdiden söylemek zor. Umut fakirin ekmeği.

 
2 Commentaires

Publié par le août 20, 2014 dans Media, Nouvelles Publications

 

Étiquettes : , , , ,

Présidentielle en Turquie: le temps d’Erdogan, le temps des raisins

Présidentielle en Turquie: le temps d’Erdogan, le temps des raisins

L’Express

Par , publié le 12/08/2014

 

Notre contributeur Samim Akgönül analyse le résultat de la présidentielle en Turquie. Selon lui, il s’agit d’une petite victoire pour Recep Tayyip Erdogan.

election-presidentielle-turquie_5012073
 

La Turquie vient de vivre une première. Le Président de la République vient d’être élu au suffrage universel et l’indéboulonnable Recep Tayyip Erdogan a été élu avec 51,8% des voix. Et indéniablement, la Turquie a franchi une nouvelle étape dans la mutation de son régime, mais également de sa société. 

Avant tout, en raison d’une loi électorale très restrictive, il n’y avait que trois candidats au premier tour de l’élection et non pas plus de 10, voire 15 comme en France. Ces trois candidats présentaient trois profils très différents. Recep Tayyip Erdogan promettait un régime présidentiel, très centralisé en vouant la stabilité économique et politique. Ekmeleddin Ihsanoglu, candidat commun des kémalistes et des nationalistes, figure apolitique mais conservateur, promettait la continuation d’un régime où le président aura un profil bas, tentant de grappiller des voix de l’électorat d’AKP. Selahattin Demirtas, candidat d’une coalition de Kurdes, de la gauche libérale, d’une partie de la gauche socialiste, des écologistes et des structures disparates de la société civile comme les féministes ou le mouvement LGBT, avait une offre politique radicalement différente, avec une Turquie hyper-décentralisée. 

En savoir plus sur http://www.lexpress.fr/actualite/le-temps-des-raisins-bilan-de-l-election-presidentielle-en-turquie_1565795.html#VrftJorwiZUF5LUW.99

 
Poster un commentaire

Publié par le août 13, 2014 dans Media

 

Étiquettes : , , , , ,

Kış Uykum

Kış Uykum

Samim Akgönül

 Fotoğraf4650

 

Nuri Bilge Ceylan’ın yönettiği ve Ebru Ceylan ile senaryosunu yazdığı Kış Uykusu filmini sonunda seyredebildim. Birkaç kişisel not. Ama sadece filmi seyretmiş olanlar için :

  1. İsim meselesi :

Filmin isminin çok yerinde olduğunu düşünüyorum. Aydın, tam bir kış uykusuna yatmış ayı. Bu uzun uykudan uyanmasını da arabasının camına atılan bir taş başlatacak. 3 saat 16 dakika boyunca bu yavaş, sancılı, tekrar uyuklamalı uyanışı izliyoruz. Sonunda uyanıp uyanmadığı tartışılır. Şahsi kanaatim tekrar bu tatlı uykuya daldığıdır. Bu konuya geri döneceğim. Buradaki kış uykusunun elbette Kapadokya’nın (iyi bildiğim) kışıyla ilgisi yok. O yüzden filmin isminin İngilizce ve Fransızca çevirisinin yerinde olmadığını düşünüyorum. Winter Sleep, Sommeil d’Hiver yerine “Hibernation” demek daha doğru olurdu. Gerçi İngilizce’de Winter Sleep Hibernation yerine de kullanılıyor zaman zaman ama Fransızca’da değil.

Bu isim meselesinin toponimik ve androponimik bir yönü daha var. James Joyce’un Dublinlilerindeki “Eveline” karakterini okuduğumdan beri kurgu eserlerdeki kurgu karakterlerin isimlerinin “tesadüfen” konulmadığını biliyorum (Eveline – Eve Line – Havva’nın Yolu). Aslında hiçbir isim tesadüf değil, hiçbir isim masum değil. Kendi isimlerimiz dahil.

Filmdeki tek toponimi “Garipköy”. Geçiniz. Mesaj fazla bâriz.

 Karakter isimlerinden en azından ikisinin tesadüfen seçilmediğini düşünüyorum. Belki de diğerleri de tesadüfen seçilmemişlerdir ama zorlama yapmak istemem (zorlama yapma hakkımı başka bir konuya saklıyorum). Birinci mesajlı isim elbette Aydın, hepimiz anladık. Fazla söze hacet yok.

İkinci zekice seçilmiş isim kanımca “İlyas” . İlyas filmde kış uykusuna yatmış yaralı bir hayvana gönderilen melek, bir peygamber. Profit Elias, Elijah, Hızır… (Hıdırellez). İlyas karakteri, taşı atarak, ölüm uykusuna yatmış ayıyı uyandırıyor, silkelenmesini sağlıyor. Kurtarıcıdır.

  1. Özdeşleşme meselesi

Filmi seyrederken, 206 dakika boyunca (on dakika ara dahil. Bence bu film için ara vermek büyük hata) ve daha sonra (şimdi bile) kendimi Aydın ile özdeşleştirdim. “Neden” diye düşünüyorum zira filmde çok daha girift çok daha heyecan verici kadın ve erkek karakterler var. Aydın sonuçta pek çiğ bir arkadaş. Kendimi Aydın’la özdeşleştirmemin kanımca bir açık bir de kapalı sebebi var.

 Açık sebep … çok açık. Ben de kendimi bu “herbokolog” aydınlardan sayıyorum. Aydıngiller sülalesinin herhalde muteber fertlerinden biriyim. “Söz söyleyen yoktur sözüm üstüne”cilerden. Ben de (bazen) çok “ortadan”, risk almadan yazdığımı düşünüyorum. Ben de her yazdığımda gelecek eleştirileri hesap edip önlem alarak yazdığımı zaman zaman hissediyorum. Aynen şu anda yaptığım gibi.

 Ama kanımca bu özdeşleştirmenin gizli bir nedeni daha var. Filmdeki Aydın karakteri bu filmi seyretseydi, aynı şu anda benim yaptığım şeyi yapardı. Öncelikle kendini filmin merkezindeki karakterle özdeşleştirirdi. Çeperdeki karakterler çok daha derin olsalar bile sırf çeperde kaldıklarından onlara pek yüz vermezdi. O da filmin eleştirisini yazar (Ulan el aleme ne senin film hakkında ne düşündüğünden? Kaldı ki kim okuyacak?), çok entelektüel ve derin şeyler yazdığını düşünürken aslında dümmmmmmdüz şeyler söylerdi. Derin görünümlü sığlık? Doğan görünümlü Şahin. Profesörden. Temiz.

 Ya da da belki de tersini yapardı. Kendiyle yüzleşemediğinden bu konuda hiç düşünmezdi bile (kendimi kurtarma çabası). Ya da belki de tersinin tersini yapardı. Aynen filmin sonundaki mektupta yaptığı gibi kendiyle yüzleşiyormuş gibi yapıp, yoluna devam ederdi (kurtaramadım).

  1. Diyalektik meselesi.

Senaryonun Aydın çevresinde, Aydın’a yönelik zıtlıklar üzerine kurulduğunu düşünüyorum. Her karakterin Aydın’a farklı sebeplerden zıt olma halleri var. (zorlama hakkımı kullanıyorum). Necla (ablası) kendin sorgulayabildiği için zıt. Nihal (karısı) dürüst olabildiği için. İsmail (sarhoş) risk alabildiği için. İlyas (çocuk) kendini tehlikeye atabildiği için. Levent (öğretmen) 15 yıl sustuğu için. İsimsiz gezgin basıp gidebildiği için…

Kanımca filmde Aydın’a zıt olmayan tek karakter Hamdi (imam). Devamlı vaaz veriyor, devamlı rol yapıyor. İlk intibanın aksine Hamdi Aydın’ın aynısı, aynası. O da Aydın gibi her anında rol yapıyor. O da Aydın gibi buram buram kokuyor.

  1. Final meselesi

Finalde (dikkat, filmi görmeyenler okumasın) ilginç bir şey oluyor. Fransızlar bu tip finallere “la chute” derler yani “düşüş”.   Sihirbazlar “prestij” diyorlar, yani son numara, asıl numara, asıl illüzyon. Bu son isim düşünceme tıpatıp uymakta. Filmin sonunda, kısaca, Aydın karısına bir mektup yazıyor, af diliyor, özeleştiri yapıyor kalmasını istiyor ve en sonda uzun zamandır yazmayı düşündüğü ama yapamadığı “Türk Tiyatro Tarihi” kitabına başlıyor.

Bu “düşüş”ü iki şekilde okumak mümkün.

Aydın kış uykusundan uyanışını tamamladı. “Uyandı”. Kendiyle ve çiğliği ile yüzleşti ve hayatında yeni bir sayfa açtı.

Ya da, ki benim de düşüncem budur, tam tersi. Yazdığı mektup o kadar çiğ, o kadar klişelerle dolu o kadar her zaman verdiği vaazlara yakın ki, Aydın kendinden memnun, yüzünde her zamanki müstehzi gülümseme, hiçbir şey olmamış gibi tekrar uykusuna daldı. Yazdığı kitap da o kendini beğenmiş başlıktan ileri gitmeyecek.

Filmdeki bir replik gibi, yaşlandıkça kusurlarımız kemikleşiyor, keskinleşiyor, değişmek imkansız hale geliyor. Kötümser bir algılama. İtiraf ediyorum. Ama benim “aydın” kafamda böyle olduğu çok net.

  1. Sonuç

Bu film benim gibi aydıngillerin arabalarının camına atılan koca bir taş. Kimimizin camı kalın, Aydın’ın arabasının camı gibi sadece çatlıyor. Kırılmıyor. Bizi sıçratıyor, uykudan kafamızı hafifçe kaldırıyor, korkutuyor, sorgulatıyor ama hemen camı, hem de çakmasıyla, değiştiriyor ve yolumuza devam ediyoruz. Kimimizin camı daha ince, bu taş kırıp geçiyor ve dannnn diye kafamızı yarıyor. Uyanıyoruz.

Umarım ikincilerdenimdir. Ama bu yazı bile buna pek ihtimal olmadığının bir ispatı sanki.

 

 

 

 

 

 

 
1 commentaire

Publié par le août 9, 2014 dans News

 

Étiquettes : , ,

Dérive islamiste en Turquie: la sécularité recule, l’Europe s’éloigne

Dérive islamiste en Turquie: la sécularité recule, l’Europe s’éloigne

Entretien avec Samim Akgonul, historien et politologue, spécialiste de la Turquie, et Maître de conférences à l’Université Marc Bloch de Strasbourg.

Critiqué pour ses mesures autoritaires et sa «dérive islamiste», le Premier ministre turc, Recep Tayyip Erdogan, espère pourtant bien remporter l’élection présidentielle dès le premier tour, le 10 août prochain. Après avoir pris à bras le corps la question de l’intégration de la Turquie dans l’Union européenne, à son arrivée au pouvoir, le fondateur de l’AKP a pris ses distances avec ce projet, éloignant le pays des valeurs laïques et européennes.

erdogan_okLe Premier ministre turc, candidat à l’élection présidentielle, Recep Tayyip Erdogan – Photo DR Shutterstock

JOL Press : Depuis que Recep Tayyip Erdogan est arrivé au pouvoir, il y a douze ans maintenant, la Turquie a-t-elle progressé dans le processus d’intégration à l’Union européenne ?

Samim Akgonul : De 2002 à 2005, le nouveau gouvernement d’AKP a, peut-être pour la première fois, pris à bras le corps la question de l’intégration européenne. Ceci était d’une part sincère, avec une volonté réelle de changement pour sauver la Turquie de ses vieux démons autoritaristes et militaristes ; mais d’autre part, instrumentalistes dans la mesure où l’AKP a utilisé les réformes européennes pour se débarrasser de l’armée et pour s’agréger le soutien des libéraux. Le fait est que de 2002 à 2005, une petite dizaine de « paquets » de réformes ont vu le jour, transformant le régime du pays en profondeur. Or, après 2005, mais surtout après les élections de 2007, l’AKP n’a plus eu besoin de l’Europe.

Pendant cette période, l’UE a beaucoup perdu de son rôle de carotte et du bâton et depuis l’intégration européenne est tout à fait au second plan. Désormais, le gouvernement en la personne de Recep Tayyip Erdogan, applique une politique autoritaire et par conséquent éloigne la Turquie des valeurs européennes. Il faut tout même préciser que pendant la même période, crises politiques et économiques obligent, l’UE a beaucoup perdu de son attractivité et les atermoiements s’agissant l’intégration de Turquie irritent plus que jamais dans les couches populaires de ce pays.

JOL Press : Recep Tayyip Erdogan, candidat à l’élection présidentielle le 10 août prochain, a déclaré en 2013 que la Turquie n’avait pas de leçon à recevoir de « certains pays européens ». Comment expliquer un tel changement de discours sur sa volonté d’entrer dans l’UE, entre 2003 et aujourd’hui ?

Samim Akgonul : Il y a une conjoncture interne et une conjoncture externe. En interne, surtout depuis 2011, Erdogan se sent très confiant et tient un discours radical envers l’ensemble de l’Occident, y compris l’Europe. En externe, la Turquie a construit une nouvelle politique étrangère régionaliste – désormais en faillite – et s’est éloignée des préoccupations européennes. De plus, la situation économique en Grèce et en Espagne, la situation politique inacceptable des pays de l’UE comme la Hongrie font que l’UE ne peut plus s’ériger en donneur de leçon. Du moins, c’est ce qui est perçu par l’opinion publique en Turquie.

LIRE LA SUITE DE L’ENTRETIEN

 
Poster un commentaire

Publié par le août 8, 2014 dans Media

 

Étiquettes : , , , , , ,

 
%d blogueurs aiment cette page :